Siatkówka

- Dlaczego siatkówka? – zastanawia się popularny Igła - może dlatego, że z tym sportem byłem związany od samego początku. Zresztą chciałbym grać jak najdłużej, dopóki zdrowie pozwoli, a trenerzy będą chcieli korzystać z moich usług – snuje plany na przyszłość Krzysztof Ignaczak, wieloletni libero polskiej reprezentacji. 
 
 

Siatkarskie geny

Mój tata - Janusz Ignaczak -  uprawiał zawodowo ten sport i był siatkarzem, który grał w zespole ligowym. Z różnymi co prawda sukcesami, ale grał. Po zakończonej karierze sportowej zajął się trenowaniem młodzieży. Jako mały brzdąc już miałem pierwsze kontakty z piłką i dyscypliną, jaką jest siatkówka. Później, kiedy tato został trenerem i dostał grupę młodzieżową chodziłem na treningi razem z nim i gdzieś tam podglądałem jak to się robi. 

Mając takie siatkarskie geny nie było mowy o tym, żeby Krzysiek zajął się czymś innym. Siatkówka jest po prostu wpisana w jego życie. Początkowo uczęszczał na treningi do grupy prowadzonej przez swojego ojca. Byli to zazwyczaj chłopcy nieco starsi od niego, ale młody „Igła” doskonale dawał sobie radę. Ze swoimi rówieśnikami zaczął trenować później, kiedy w klubie utworzono grupę równą mu rocznikowo.

- Taka poważniejsza siatkówka rozpoczęła się z grupą Kazimierza Kwiatka, ponieważ chłopcy, którzy byli u mojego taty byli ode mnie rocznikowo dwa lata starsi. Ja byłem trochę uprzywilejowany w ten sposób, że byłem synem trenera i dlatego mogłem jako młodszy adept siatkówki zacząć trenować ze starszą grupą.

 
Od początku widać było, że chłopak ma talent. Wprost palił się do gry. Na swoje pierwsze, poważne zawody pojechał z drużyną swojego ojca. Zespół dowodzony przez  Janusza Ignaczaka zdobył wtedy mistrzostwo Polski juniorów starszych.

- Pojechałem jako zawodnik zmianowy - wspomina Krzysztof -  Tato wpuszczał mnie na boisko w ważnych momentach, na przyjęcie zagrywki i obronę piłki w polu. Bo takie właśnie miałem zadania w tej drużynie.

 
Igła bardzo szybko trafił do rodzimego klubu Chełmiec Wałbrzych. To właśnie tam ogrywał się i  zdobywał doświadczenie.

-To był klub, który raz spadał raz wchodził do ligi – tłumaczy. -  To właśnie tam ta moja kariera zaczęła nabierać większego rozpędu. Miałem okazję grać w lidze o jeden szczebel wyżej niż gdybym  znajdował się w SMS’ie i dlatego postanowiłem, że nie pójdę do Szkoły Mistrzostwa Sportowego, zostanę i będę próbował ogrywać się z ludźmi, którzy grają w wyższej  hierarchii rozgrywkowej. 
 
Czy z perspektywy czasu wydaje mu się, że postąpił słusznie?  - Myślę, że nie popełniłem błędu  – mówi -  Chociaż błędem nie byłoby również pójście do tej szkoły. Nabrałem jednak dzięki temu bardzo dużo doświadczenia, którego dostarczyła mi gra w drużynie Chełmca. 
 
 

W „kuźni talentów” 
 

Na ligowych parkietach PLS-u zagościł na dobre podpisując kontrakt z ówczesną Galaxią Częstochowa. Drużyna spod Jasnej Góry, zwana przez wielu „kuźnią siatkarskich talentów”, miała wpływ na dalszy rozwój jego kariery. Sam Krzysiek z uśmiechem wspomina czas spędzony w tamtej drużynie.

- W Częstochowie była wspaniała atmosfera, którą budowali sami zawodnicy – wspomina - To pozwalało nam na odnoszenie tych sukcesów i te lata dały mi naprawdę bardzo dużo doświadczenia. Do tej pory bardzo miło to wszystko wspominam.
 

W czasie swojego pobytu w Częstochowie Igła trzykrotnie sięgnął z Galaxią po tytuł wicemistrzów Polski, a w 2002 roku wraz z drużyną wywalczył III miejsce w turnieju Top Teams Cup Men.

-Częstochowa to zawsze była kuźnia talentów, to klub akademicki i te tradycje szkolenia młodzieży, juniorów nadal pozostają w tym klubie – wyjaśnia - I mimo tego, że od jakiś kilku lat nie mogą sięgnąć po  medal z najcenniejszego kruszcu to mimo wszystko jest to nadal zespół z tradycjami, który liczy się nie tylko na polskich parkietach, ale i w Europie. Polityka klubu trochę się zmieniła, sięgają po zawodników zagranicznych, ale młodzież nadal może się przebijać i te młode talenty ciągle stamtąd wypływają.

 
Po wygaśnięciu trzyletniego kontraktu z Galaxią,  kolejny  podpisał z bełchatowską Skrą. Jednak sercem nadal pozostał w Częstochowie. Osiedlił się tam, gdyż, jak sam mówi „zapadła mi ona w sercu, jako miasto”.

 
 
Spod Jasnej Góry do Bełchatowa
 

Dlaczego zdecydował się na „rozwód” z częstochowskim klubem i podpisanie umowy z działaczami z Bełchatowa?

-Kiedy podpisywałem kontrakt zmieniano personalnie skład, próbowano budować troszeczkę inny zespół – mówi -  Sięgnięto po młodych zawodników jak Michał Bąkiewicz, Michał Ruciak i między innymi po moją osobę. Mieliśmy  stworzyć siłę Bełchatowa. Ja podpisałem pierwszy kontrakt na trzy lata i nie żałuję tego do tej pory, ponieważ tak, jak chciałem, tak rozwinęła się moja kariera sportowa. Klub, z którym się związałem odnosił coraz to większe sukcesy.

 
Pierwszy rok w barwach Skry nie zakończył się jednak tak, jak tego oczekiwano. Siatkarze z Bełchatowa szli przez rozgrywki PLS jak burza, ale w ostatecznym rozrachunku zajęli dopiero czwarte miejsce.

Po zakończeniu sezonu posypały się propozycje. Jedną z nich była propozycja z Olsztyna, którą Krzysztof rozważał bardzo długo. 
 

Krzysztof Ignaczak (fot. Reprezentacja.net)

- Propozycja, jaką mi złożyli działacze z Olsztyna była naprawdę bardzo konkretna i mogę nawet powiedzieć, że finansowo dużo lepsza od propozycji z Bełchatowa – zdradza Igła - Ale ja związałem się już z drużyną z Bełchatowa. Związki, które panowały między nami zawodnikami były tak dobre, że postanowiliśmy wszyscy razem pozostać w jednej grupie i spróbować powalczyć o tytuł mistrza.

-Przy małych korektach personalnych,  pracując wspólnie z działaczami,  udało nam się w kolejnych latach sięgnąć po podwójną koronę – zdobyliśmy mistrzostwo i Puchar Polski – uśmiecha się na samo wspomnienie Krzysiek. 

 
Można zaryzykować stwierdzenie, że ze Skrą Igła na ligowych parkietach zdobył już wszystko, co było do zdobycia. Czy pora na nowe wyzwania? Na pytanie „czy nie chciałby podjąć ryzyka gry z mniej utytułowaną drużyną, która ma aspirację, żeby walczyć o medal”, odpowiada:

-Na pewno nie powiem nie, chociaż nie mogę teraz odpowiedzieć na to pytanie. Jeżeli zespół byłby
z ciekawymi perspektywami... – ale zaraz potem dodaje, że - pierwszeństwo w rozmowach zawsze będzie miał klub z Bełchatowa. Bardzo dużo zawdzięczam i działaczom i całemu środowisku bełchatowskiemu, dlatego to oni będą mieli pierwszeństwo w rozmowach na temat przyszłego kontraktu i mojej osoby.

 
 
Z orzełkiem na piersi
 

W reprezentacji Polski zaistniał w 1995 roku na mistrzostwach Europy kadetów w Barcelonie.  Jak sam wspomina, były to mistrzostwa na wariackich papierach.

- Ekipę na mistrzostwa Europy kadetów, stworzono w dosyć krótkim czasie – wspomina - Przyszedł komunikat, że trzeba wystawić reprezentację z rocznika ’78, akurat wtedy byli to kadeci. Mieliśmy krótki okres przygotowań do mistrzostw, ale bardzo fajną grupę ludzi, z którą doskonale się rozumieliśmy. Do tego dochodziła jeszcze osoba trenera Mazura, który miał przede wszystkim dużą charyzmę i umiejętności trenerskie. W krótkim okresie czasu przekazał nam dosyć dużą wiedzę, wystarczającą na to, żeby akurat na tamte czasy zająć trzecie miejsce. Niestety nie byliśmy w stanie pokonać ówczesnych potęg siatkarskich, jakimi były Rosja i Włochy. Nie umieliśmy nawiązać z nimi równorzędnej walki. Ale daliśmy pierwszy sygnał do boju dla wszystkich grup juniorskich, bo był to pierwszy medal zdobyty po wielu sezonach, jeden z najcenniejszych w mojej kolekcji.

 
Do kraju wrócił w brązowym medalem i nowymi doświadczeniami, które przydały się krótko potem. Bowiem już rok później Igła, już jako junior, wraz z kolegami z reprezentacji przywiózł do kraju złoto mistrzostw Europy.

-To były fantastyczne lata, ale poparte ciężką pracą. W okresie juniorskim za trenera Mazura naprawdę ciężko pracowaliśmy – opowiada -  Przykładano się do każdego elementu od przygotowania fizycznego, poprzez psychiczne do technicznego. To było spędzanie praktycznie każdych wakacji na obozach, mozolna praca jaką jest  budowanie formy sportowej, ale jak widać opłaciło się.

 
Opłaciło się i to podwójnie, gdyż rok po złocie z Izraela z mistrzostw świata w Bahrajnie, Igła wrócił z kolejnym złotym krążkiem.

-To są niesamowite chwile, kiedy się zdobywa i osiąga takie sukcesy. Poparte ciężką pracą przysparzają człowiekowi podwójnej radości  z tego, co się osiągnęło. Do końca życia będziemy siadać i wspominać przy kominkach te lata, jak było ciężko na obozach, jakie różne śmieszne sytuacje nam się przytrafiały, a do tego będziemy pokazywać dzieciom medale, które zostaną na pewno gdzieś w historii odnotowane.

 
Wydawać by się mogło, że nie ma mocnych na złotych chłopaków Ireneusza Mazura, którzy rok później, już jako reprezentacja Polski seniorów polecieli na mistrzostwa świata do Japonii.

-To był rzut na głęboką wodę – kwituje tamten okres Krzysiek - Nasze początki z wielką siatkówką. Zagrałem bardzo słabo, dla mnie to była naprawdę gorzka pigułka do przełknięcia. To była moja pierwsza wielka impreza związana z pierwszą reprezentacją i uważam z dzisiejszej perspektywy, że nie byłem gotowy. Nie chodzi mi o umiejętności, ale o psychikę. Nie potrafiłem dźwignąć tego ciężaru i te zawody w moim wykonaniu nie były najlepsze.

-Było to dla nas wielkie przeżycie, dla nas jako osób, które z siatkówki juniorskiej nagle weszły do tej wielkiej siatkówki. To było coś wielkiego, że po jednej stronie siatki stoi ktoś, kogo oglądałeś do tej pory w telewizji i zachwycałeś się jego grą jedząc frytki i  maczając je w keczupie. A tutaj w tak krótkim okresie czasu nagle stajesz naprzeciwko tego człowieka z krwi  i kości i musisz go pokonać,  walczyć z nim. Czujesz duży respekt, i gdzieś pojawia się ta blokada. To troszkę paraliżowało. Taka negatywna adrenalina, której po prostu było chyba zbyt dużo. Ale to jest związane z brakiem doświadczeniai brakiem ogrania na arenach międzynarodowych.

 
Z japońskiego mundialu Polacy wrócili na tarczy zapewne chcąc o kompletnie nieudanej imprezie jak najszybciej zapomnieć. Ale, jak mówi Igła „nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło. To była dobra szkoła, na pewno zdobyłem kolejne doświadczenia, które później potrafiłem przetransformować na grę w reprezentacji”.

Słaby występ Ignaczaka w Japonii przyczynił się do tego, że przez następne kilka lat próżno było szukać jego nazwiska wśród innych kadrowiczów.

-Wiedziałem, że może nie był to mój czas. Trenowałem ostro. Starałem się grać jak najlepiej w zespole klubowym, podnosić swoje kwalifikacje i umiejętności  – wspomina - Do tego doszły mecze międzynarodowe w europejskich pucharach, liga, ileś tam kolejnych rozegranych spotkań, więc ta moja forma sportowa, jak i doświadczenie rosły. W końcu kolejny trener reprezentacji dał mi szansę, którą wykorzystałem.

 
Powrót do reprezentacji nastąpił niespodziewanie. Tuż przed mistrzostwami świata w Argentynie kontuzji doznał Rafał Musielak, grający na pozycji libero. Ówczesny selekcjoner kadry, Waldemar Wspaniały, w ostatniej chwili powołał w jego miejsce Ignaczaka.

-To było takie szczęście w nieszczęściu, że akurat Rafał w tym momencie był kontuzjowany, i że trener Wspaniały zdecydował się zabrać właśnie mnie na te mistrzostwa – opowiada -  Zostałem powołany do reprezentacji w trybie awaryjnym i mogę tylko powiedzieć, że niezmiernie się z tego cieszę. Całe MŚ w Argentynie to był jeden z lepszych turniejów jakie zagrałem w swojej karierze. Chciałem udowodnić swoją przydatność dla reprezentacji i podziękować trenerowi Wspaniałemu za zaufanie i szansę, którą mi dał. Wydaje mi się, że w pełni się za to odwdzięczyłem.

Powołanie Krzyśka okazało się strzałem w dziesiątkę, który na dobre otworzył mu drzwi do reprezentacyjnej kariery. 
 
 

Ateny 2004
 

„Tak jest! Jak ja widzę drodzy państwo broniącego w akrobatyczny sposób Krzysztofa Ignaczaka, a w drugim uderzeniu podkładającego dłoń Pawła Zagumnego między piłkę a nawierzchnię MONDO FLEX - to ja jestem optymistą!” – słowa nieodżałowanego Zdzisława Ambroziaka zapewne tkwią w pamięci każdego z nas, kto patrzy na poczynania Igły na boisku. 
 

Po argentyńskich mistrzostwach świata Krzysiek stał się etatowym libero naszej reprezentacji. Ambitny, waleczny, nigdy się nie poddaje i zawsze walczy do końca. Jak nikt inny potrafi zmotywować swoich kolegów do walki. To również dzięki niemu można było, tak, jak ś.p. Pan Ambroziak, być optymistą patrząc w przyszłość polskiej siatkówki. 
 
Tymczasem czekaliśmy i czekaliśmy, ale wciąż nie dane było nam się doczekać niczego więcej, poza piątymi miejscami na wszystkich większych imprezach. Przełomowymi miały być Igrzyska Olimpijskie w Atenach.

-Tak do końca sami nie wiedzieliśmy na co nas stać. Wiedzieliśmy, że drzemie w nas bardzo duży potencjał. Wiedzieliśmy, że każdy z nas posiada naprawdę wysokie umiejętności indywidualne, ale nie umieliśmy wydobyć z siebie w tych najważniejszym momentach tej całej kwintesencji  - tłumaczy Igła - Było tak, że zawsze dochodziliśmy do tego pewnego etapu i w tym najważniejszym momencie gdzieś coś pękało, czegoś brakowało żeby przeskoczyć o ten jeden mały stopień, bo tak naprawdę cały czas byliśmy zespołem, który plasował się na piątym miejscu i cały czas brakowało tego małego kroku do przodu, żeby wskoczyć do tej walki o medale.

 
Niestety, tak było też i tym razem. Nie udało nam się awansować to strefy medalowej - Na IO trafiliśmy akurat na świetnie dysponowanych Brazylijczyków. Stawiliśmy im bardzo duży opór, a oni bardzo obawiali się tego meczu przeciwko nam. – opowiada -  Byliśmy, można powiedzieć zespołem - niespodzianką, który bardzo dobrze prezentował się na tych igrzyskach, ale niestety wyeliminowali nas wtedy z dalszej gry i tak zakończył się nasz turniej.

 
Mimo porażki Igła przywiózł z Grecji miłe wspomnienia i nowe doświadczenia. - Mieszkasz w wiosce olimpijskiej z ludźmi, którzy są mistrzami świata, mistrzami olimpijskimi  – mówi - Siedzisz koło nich na stołówce, jadasz z nimi, panuje atmosfera przyjaźni i tak naprawdę na każdym meczu spotykasz kogoś, kto gdzieś tam walczy w jakiejś innej dyscyplinie i zdobywa sukcesy. Nabierasz przeświadczenia, że to są ludzie z krwi i kości i są całkiem normalni. Dla mnie to było coś niesamowitego. Ta atmosfera wokół całej imprezy jest niesamowita i samo życie w wiosce olimpijskiej to jest coś, co trudno jest opisać własnymi słowami.
 
 

Era Lozano
 

Kiedy w  2005 reprezentację Polski objął Raul Lozano Ignaczak rozpoczął sezon od  powrotu do roli... przyjmującego.

- Tak się złożyło  – śmieje się Igła - Po sześciu latach nieobecności w linii ataku zostałem, można powiedzieć, wystawiony do reprezentacyjnego składu na ataku. Graliśmy dwa bardzo ważne spotkania z Grekami, które bardzo chcieliśmy wygrać. Na szczęście to się udało, z czego jestem niezmiernie zadowolony, bo mimo iż nie grałem jakoś fenomenalnie, udało nam się wygrać. Miałem ogromną tremę. Pierwszy atak,  jaki wykonałem w ogóle mi nie wyszedł  i myślałem wtedy, że się schowam pod ziemię. Ale później było już  z minuty na minutę coraz lepiej. Myślę, że kibice nie mają mi tego za złe (śmiech), bo mecze w ogólnym rezultacie zostały wygrane.

 
Po powrocie na swoją nominalną pozycję, libero, Krzysiek „dograł” do końca Ligę Światową i wraz z kolegami przygotowywał się do mistrzostw Europy. Niestety, w najmniej odpowiednim momencie, Igła pozwolił sobie na mało sportowe zachowanie i przez „olsztyńską aferę” – jak nazwali cały incydent dziennikarze – pozbawił się możliwości walki o tytuł mistrza Starego Kontynentu. 
 

 

Na parkiecie (fot. reprezentacja.net)
 

-Człowiek w życiu popełnia błędy i to był jeden z wielu błędów, które popełniłem. Mam nadzieję, że popełnię ich w życiu jak najmniej, choć na pewno jakieś jeszcze będą. Ale to nauczyło mnie wiele, poniosłem konsekwencje swojego zachowania i wyciągnąłem z tego wnioski. Dziś, patrząc na to z perspektywy czasu, na pewno postąpiłbym inaczej niż wtedy. 

 
Karencja na grę w reprezentacji Polski skończyła się wraz z końcem 2005 roku. I była szansa, że w kolejnym sezonie ponownie zobaczymy Ignaczaka walczącego z orzełkiem na piersi.

-Trener Lozano jasno określił nam wtedy w jakim miejscu się znajdujemy – tłumaczy -  Jest to człowiek, który w prosty sposób określa relacje jakie panują między zawodnikiem, a trenerem i między drużyną, a zawodnikiem. My przeprosiliśmy za swój błąd ponieważ czuliśmy się winni, czuliśmy, że nie powinniśmy byli tego zrobić. Trener powiedział, że mamy szansę znaleźć się w reprezentacji na następny rok i staraliśmy się odpokutować swoją winę jak najlepszą grą w lidze.

 
Raul Lozano, tak jak obiecał, w kolejnym sezonie reprezentacyjnym dał Krzyśkowi szansę powrotu do reprezentacji. A Ignaczak, podobnie jak koledzy, ciężką pracą wykonaną w klubie i na zgrupowaniach reprezentacji zasłużył sobie na ten powrót. 

- Raul Lozano przychodząc jako trener określił, że nie będzie lekko, że ta praca na pewno będzie ciężka. – wspomina Igła - I my doskonale zdawaliśmy sobie z tego sprawę. Ale na pewno okres długiej, mozolnej pracy powoduje, że gdzieś tam w świadomości człowieka przychodzi taki moment, kiedy ma dosyć. Trzeba ten okres po prostu przetrzymać. 

 
A naprawdę było, co przetrzymać. Memoriał Wagnera, Liga Światowa, sparingi, tygodnie spędzone na zgrupowaniach i hektolitry potu wylewane na treningach. Wszystko po to, żeby jak najlepiej przygotować się do mistrzostw świata. Poza zmęczeniem i znużeniem Krzysiek musiał również walczyć o bilet na siatkarski mundial. Ale rywalizacja z Piotrem Gackiem miała miejsce tylko na parkiecie. Na treningach reprezentacji obaj pomagali sobie, wspólnie się rozciągali, panowały między nimi wręcz przyjacielskie układy.

-Rywalizacja poza boiskowa byłaby bardzo nie zdrowa – opowiadał jeszcze  przed tym, jak poznaliśmy decyzję trenera Piotr Gacek - Rywalizujemy ze sobą tylko na treningu, a poza boiskiem mieszkamy nawet razem w pokoju. Także tutaj nie ma żadnej niezdrowej rywalizacji. Jesteśmy przyjaciółmi, mieszkamy blisko siebie w Częstochowie, rywalizacja między nami występuje tylko na parkiecie.

 
Lepszym, według trenera Lozano, okazał się Gacek. – Dlaczego? – zastanawia się Igła - O to trzeba zapytać trenera. Trener powiedział, że w aktualnej dyspozycji, czyli na dzień, w którym podejmował decyzję, Piotrek znajdował się w lepszej formie fizycznej ode mnie  i zadecydował, że dla dobra reprezentacji lepiej będzie, jak na mistrzostwa świata  poleci Piotrek, a nie ja.

 
Krzyśkowi zostało więc wspomaganie kolegów sprzed telewizora i przeżywanie wszystkiego w nie mniejszym stopniu, niż gdyby sam tam był i grał.

-To bardzo dziwne uczucie. Oglądając ich czułem w sercu żal, że mnie nie ma tam z nimi, że nie jestem w stanie uczestniczyć w tych zawodach. Starałem się z całego serca kibicować im jak najgoręcej, bo to jest nasza drużyna, moja drużyna, z którą spędziłem wiele czasu. Osobiście wolę być na parkiecie niż oglądać mecze swoich kolegów w telewizji, bo człowiek się wtedy mniej denerwuje (śmiech).

 
Pomimo tego, że był tak daleko, starał się wspierać kolegów. Dzwonili do siebie, sms’owali. Igła chciał, żeby czuli, że mają w nim wsparcie.

-Starałem się ich mocno wspierać, żeby zdobyli ten medal. Wiedziałem, że to będzie dobre nie tylko dla nas i naszej reprezentacji, ale i dla całej siatkówki w Polsce. – tłumaczy -  Bo wiadomo, że będzie się to wiązało z większym  zainteresowaniem sponsorów czy kibiców piłką siatkową. Chłopcy zrobili bardzo dużo nie tylko dla siebie i dla naszego kraju, ale także dla dyscypliny. 

 
Lada dzień rozpocznie się kolejny sezon reprezentacyjny - 2007. Wśród powołanych na rozgrywki Ligi Światowej możemy znaleźć również nazwisko Krzysztofa Ignaczaka.

-Trener Lozano zawsze powtarzał nam, że każdy z nas z początkiem nowego sezonu kadrowego staruje od zera. To, co było do tej pory w sezonie zasadniczym jest dla niego mało ważne i się praktycznie nie liczy – mówi - Każdy z nas pracuje od zera i musi udowodnić swoją przydatność na treningach. Nie ma faworytów, ani świętych krów, jak mawia trener Lozano (uśmiech). 

 
Również Alojzy Świderek, drugi trener naszej kadry przyznaje, że w tym roku rywalizacja na pozycji libero zapowiada się niezwykle emocjonująco.

- W tym roku zapowiada się bardzo ciekawa rywalizacja bo jest i Igła  i Piotrek. Ale jeżeli jest taka rywalizacja, jeżeli jest dwóch równorzędnych zawodników i walczy o tą pozycję, w sposób jak najbardziej prawidłowy, to zawsze wychodzą z tego dobre rzeczy.  
 
 

Facet od czarnej roboty 
 

Patrząc dziś na to, jak poczyna sobie w obronie, czy przyjęciu od razu nasuwają się myśli, że Ignaczak jest stworzony do pozycji, jaką jest libero. Ale, jak ze śmiechem mówi sam Krzysiek, to pozycja libero została wymyślona dla niego.

-Wydaje się, że Pan Acosta stworzył tą pozycję dla ludzi o takich predyspozycjach jak ja – opowiada - To pozwoliło mi zaistnieć przede wszystkim w reprezentacji, bo jako przyjmujący mógłbym być jednym z wielu ligowych, nie wyróżniających się zawodników i nie wiadomo, czy grałbym w takim zespole, jakim jest Skra Bełchatów. Być może byłbym w jakimś dużo słabszym, może nawet drugoligowym klubie.
 
Mimo sukcesów, jakie odnosi na tej pozycji wciąż „ciągnie wilka do lasu”. - Jeśli kiedyś atakowałeś to gdzieś tam w duchu zawsze Cię będzie ciągnęło do tego ataku – wyjaśnia i zaraz potem dodaje -  No ale realizuje się na treningach (śmiech). Można powiedzieć, że gdzieś tam, jeśli można to na rozgrzewce sobie człowiek podskoczy i zaatakuje. Tylko tyle z tego zostało, bo jeśli jest się libero to trzeba koncentrować się na swojej pracy i na treningach ćwiczyć element obrony i przyjęcia.

 
Z lekkim smutkiem przyznaje, że pozycja na której gra, nie zawsze jest doceniana przez ludzi, którzy nie są mocno związani z siatkówką.  Wszystko przez to, że dobry libero, jest na boisku niemal niewidoczny, a w blasku fleszy zazwyczaj znajdują się atakujący, którzy po każdej udanej akcji skupiają na sobie uwagę kibiców i dziennikarzy.

-To jest taka trochę niewdzięczna, czarna robota, bo wbrew pozorom jest to dosyć odpowiedzialna funkcja w zespole – opowiada Krzysiek.  - Spoczywa na tobie ciężar zarówno ustawienia zespołu w obronie, jak i przyjęcia zagrywki. A przyjęcie zagrywki, jak wiadomo jest to pierwszy kontakt z piłką, a od tego praktycznie wszystko się zaczyna. A  wiadomo przecież, że  dla większości kibiców widowiskowość i spektakularność piłki siatkowej polega na zbijaniu i atakowaniu piłek. 
 
 

Krzysztof Ignaczak z żoną Iwoną 
(fot. Zbiory prywatne Krzysztofa Ignaczaka)

Prywatnie...
 

...szczęśliwy mąż i ojciec. Swoją żonę poznał w szkole, ale nie od razu między nimi zaiskrzyło. Pod koniec szkoły średniej Iwona wyjechała do Stanów Zjednoczonych, gdzie zdawała maturę i kontynuowała swoją edukację.

- Po powrocie ze Stanów tak jakoś żeśmy się „spiknęli”  – wspomina Krzysiek - Spotkaliśmy się jeszcze potem kilka razy, gdzieś tam umówiliśmy się na śledzika. Znaliśmy się dosyć długo wcześniej, ale zaiskrzyło między nami właściwie po tym jak wróciła z za oceanu.

 
Syn Sebastian ma 3,5 roku. - Jest bardzo podobny do mnie i to zarówno pod względem wizualnym, jak i pod względem charakteru – przyznaje  Igła - Jest trochę uparty, ma swoje zdanie na każdy temat
i ciężko jest go przekonać do czegokolwiek – to chyba najprostsza charakterystyka Sebastiana. 
Na pytanie czy rozpoznaje tatęb w telewizji Krzysiek woła z oburzeniem - No jak!? No pewnie!! – po czym dodaje z dumą - On już wszystkich rozpoznaje. To jest bardzo inteligentne dziecko. Jest mądrym, ułożonym chłopcem.

- Staram się wywiązywać z roli ojca jak najlepiej. Ciężko mi jest być perfekcyjnym ojcem ponieważ dużo czasu mnie nie ma – mówi -  Mam nadzieję, że moja żona nie ma do mnie jakiś zarzutów jako do ojca, no nie wiem, kochanie, masz jakieś zastrzeżenia (śmiech)? – odwraca się, żeby zapytać żonę -  Żona mówi,  że do publicznej wiadomości nie ma żadnych zastrzeżeń (śmiech).  
 

Każdą wolną chwilę Igła poświęca na zabawy z synem. - Staram się mu w ten sposób wynagradzać ten czas, kiedy mnie nie ma. Spędzam z nim każdą wolną chwilę na zabawach, rozwijaniu jego zainteresowań.
 

W chwilach tylko dla siebie Krzysiek czyta Johna Grishama i ogląda filmy. – Al Pacino, Robert De Niro, czy z czarnoskórych aktorów Samuel L. Jackson - to są moi ulubieni aktorzy, z którymi lubię oglądać filmy, grają świetne role. 

 
Prywatnie, poza boiskiem marzy o tym, żeby wybudować sobie dom, w jakimś cichym i spokojnym miejscu - I na starość mieć tyle pieniędzy, żeby nie musieć pracować (śmiech). 

A jeśli chodzi o sportowe marzenia - Mam takie, które się do tej pory jeszcze nie spełniło – zdradza - Zawsze marzyłem o tym, żeby zagrać w Sisley Treviso. Ale jeszcze wszystko przede mną (śmiech).
– Po czym po chwili, całkiem poważnie dodaje – Jedno sportowe marzenie przeszło mi obok nosa -  zdobycie medalu na mistrzostwach świata. Pozostaje jeszcze Olimpiada, na której zdobycie medalu również należy do moich sportowych marzeń.

Naprawdę jaki jestem, nie wie nikt...

-Tak chciałoby się powiedzieć. Ale tak naprawdę jest całkowicie odwrotnie. Na prośbę o scharakteryzowanie samego siebie Krzysiek tylko kręci głową. - Myślę, że to pytanie trzeba byłoby skierować do mojej małżonki i do moich najbliższych znajomych. Nie potrafię poddać się samoocenie, no niestety. 
 
Co więc sądzą o nim inni?

- To jest bardzo ambitny facet  – stwierdza od razu Dawid Murek - Do każdego treningu podchodzi zawsze z pełnym zaangażowaniem. Wydaje mi się, że to jest bardzo dobry materiał na zawodnika na pozycję, na której gra. Ma chyba wszystkie walory, jakie są potrzebne rasowemu libero.  Szybko potrafi znaleźć się zarówno w towarzystwie,  jak i na boisku,  i bardzo dobrze mu to wychodzi. Na boisku dużo gada. Przyzwyczailiśmy się już do tego  „gadania”, chociaż niektórym jeszcze trochę to przeszkadza. Ale on właśnie taki jest, że musi coś z siebie wyrzucić. 

 
- Krzysiek to jeden z najlepszych libero w Polsce – odpowiada Alojzy Świderek, drugi trener naszej kadry - Trochę nie wyszła mu ta rywalizacja z Piotrkiem przed MŚ, ale jest to na pewno jeden z zawodników, który jest podporą reprezentacji na tej pozycji i mam nadzieje, że nadal będzie. Chcieliśmy jednak zmienić pewne przyzwyczajenia, które ma. Chodzi przede wszystkim o to, żeby czasie gry nie próbował myśleć za innych a skupiał się na tych rzeczach, które on ma robić na swojej pozycji. Żeby organizował grę w obronie i przyjęciu. To są jego dwa największe zadania. A pozostałe, że tak powiem składniki gry, są w rękach i głowach innych zawodników. I wydaje mi się, że nam się to udało. 
 
 
W przyszłości...
 

- Chciałbym grać jak najdłużej, dopóki zdrowie pozwoli, dopóki włodarze klubu będą chcieli korzystać z moich usług – deklaruje Igła - Ale wiem, że okres końca tej mojej kariery na pewno kiedyś nadejdzie i chciałbym tą wiedzę, którą sam zdobywam umieć przekazać młodym adeptom sportowym. Może zostanę trenerem młodzieży, może po zakończeniu kariery uda się otworzyć jakąś własną działalność gospodarczą, rozwinąć jakąś wielką, niesamowitą firmę, kto wie?

Autor tekstu:
Natalia Starosta (maj 2007)
 

Wywiad przeprowadził:
Tomasz Kowalik

 
--------------------
*Niniejszy tekst w  wersji rozszerzonej, uzupełniony o materiały fotograficzne, dostępny jest w formacie *.pdf (Acrobat Reader) w prawym menu naszej strony, w dziale Sylwetki. Znaleźć tam można również sylwetki innych zawodników, zawodniczek i trenerów.