Andrea Zorzi podsumowując tegoroczny finał w Rio de Janeiro ocenił, że lepiej, niż się spodziewał zagrali Amerykanie i Serbowie, poniżej oczekiwań zaś Brazylijczycy, Polacy i Japończycy. Nie zaskoczyła go jedynie postawa Rosji na turnieju.

USA
Przede wszystkim pokonując Brazylię, USA uczyniło IO jeszcze ciekawszymi niż gdyby Liga Światowa 2008 skończyłaby się kolejnym zwycięstwem Brazylii. Ich kluczem do sukcesu było popełnianie niewielu błędów i podążanie za obraną, słuszną taktyką.

Oto, co napisałem po Pucharze Świata 2007, kiedy USA nie zakwalifikowały się do Pekinu.  

- Mam wiele szacunku dla drużyny USA. Drużyna McCutcheon’a jest średnio utalentowana, ale ich niepowtarzalna zdolność to wykorzystywania sytuacji, jaka jest na boisku, czyni z nich wzór do naśladowania. Są cierpliwi, kiedy trzeba, całkowicie zmotywowani w obronie, walczący do końca. Podczas meczu, nigdy nie zobaczysz siatkarza tej drużyny zniechęconego. Aż do ostatniej piłki są skupieni tylko na grze, a kiedy opuszczają boisko, jak po porażce z Rosją, bywają niezadowoleni, ale bez rozczarowania, żalu.

Tak było w listopadzie, teraz schodząc z boiska, byli całkiem zadowoleni. Zagrali wspaniały turniej, łącząc dobrze nam znaną wspaniała obronę i blok z zaskakującą zdolnością do skutecznego ataku. Wiele razy płacili cenę za swoje nieszczególne umiejętności w tym elemencie, ale w Rio mieli doskonały atak. Jeśli utrzymają ciągłość, będą głównym kandydatem do medalu w Pekinie.

SERBIA  
Serbowie zasłużyli na najszczersze gratulacje. Grali wspaniale podczas wszystkich meczów, a ich drużyna łączy w sobie doświadczenie (N. Grbić i I. Miljković) i młodość. Tradycyjna waleczność Serbów czyni ich bardzo skonsolidowaną, walczącą drużyną. Stracili wiele sił, ale satysfakcja i pewność siebie, które zdobyli przyniosą efekty. Bardziej doświadczeni zawodnicy wiedzą, jak „naładować ponownie baterie”, a inni skorzystają z tego wyczynu. Wykorzystanie w odpowiedni sposób tego doświadczenia, jego pozytywnego wpływu jest kluczowe dla wszystkich sportowców, szczególnie młodych, dlatego drużyna Serbii z pewnością siebie stawi czoła Igrzyskom. 

Równie ważne jest, by nigdy nie lekceważyć serbskiej dumy.

ROSJA  
Zwykle srodzy, surowi, tym razem dziwnie uśmiechali się po pierwszym od 2002 roku zwycięstwie nad Brazylią. Rano przybyli do hali z ponurymi minami po półfinałowej porażce w fatalnym stylu z Serbią. Wyglądali, jakby nie mogli się doczekać powrotu do Moskwy. Po kilku wymianach zdali sobie sprawę z wielkiej szansy pokonania Brazylii. Zmienili nagle swoje nastawienie i bazując na niesamowitej sile młodego atakującego, M. Mikhaylova, pokonali pragnącą zwycięstwa, ale niekonsekwentną Brazylię. Zajmując trzecie miejsce, Rosjanie zdobyli kluczowe punkty w rankingu FIVB, ale mogli przegapić prawdę o swojej postawie w tym turnieju. Trzecie miejsce nie jest rezultatem postępów, jakie uczynili, ale wynikało głównie z okoliczności zewnętrznych. Aby w pełni korzystać ze swojego niesamowitego talentu, Rosjanie muszą podnieść poziom swojej gry, lepiej grać w obronie, rozgrywać mniej szablonowo i dawać z siebie wszystko w meczach, gdzie walka toczy się punkt za punkt.

 

BRAZILIA
Wygrywanie nigdy nie jest łatwe.

Po zwycięstwie jest łatwo być „dobrym” zwycięzcą.

Ale, co trudne do zaakceptowania, to porażka przy swojej świetnej, najlepszej na jaką stać aktualnie drużynę grze, i Brazylijczycy tego doświadczyli.

 

Byli poważani, respektowani, kiedy wygrywali, teraz po raz pierwszy po sześciu latach, muszą stawić czoła porażce na jednym z najważniejszych turniejów. Właściwie grali gorzej niż zwykle, ale ciągle są faworytami na Igrzyskach. Ciężko pracowali przygotowując się do Final Six i na boisku ich reakcje, ruchy były jakby wolniejsze. Dlatego Bernardinho wyraził swoją frustrację, którą czuli także siatkarze podczas meczu z Rosją. Starali się grać najlepiej, ale nie wychodziło to tak, jakby tego chcieli. Giba dodał: - Teraz musimy zamknąć drzwi,  ponownie zebrać drużynę razem i walczyć. W języku Giby, walczyć znaczy mówić szczerze o osobistych i technicznych problemach. 

POLSKA 
Od początku  finałów Ligi Światowej szukałem przyczyny dla słabej postawy Polski. Oczywiście, jest wiele powodów. Przygotowania są ukierunkowane na IO, brak wymagających rywali w ostatnim czasie też wpłynął na ich postawę, można wymieniać dalej. Ale, aby prawidłowo ocenić tą drużynę, nie można zapomnieć o psychologicznym podejściu do sprawy. Zbyt wiele razy Polacy grali poniżej swojego poziomu. Żeby lepiej wytłumaczyć ich zachowanie, podam pewien przykład.

W ciągu tych kilku dni w Rio rozmawiałem z wieloma siatkarzami, ale odpowiedzi na moje  pytanie były różne. Spytałem dwóch graczy Serbii, jaka była najgorsza porażka w ich karierze. Obaj odparli: - Zupełnie zapomniałem o porażkach, pamiętam tylko zwycięstwa. Polacy odpowiadali: - Wiele razy przegrywaliśmy i ciężko mi wskazać, która porażka była najgorsza. Teraz polscy siatkarze płacą cenę za brak zwycięstw i jedyną drogą, aby to przezwyciężyć jest skupienie się na teraźniejszości, zapomnienie o przeszłości.

JAPONIA  
Ciągle zastanawiam się, dlaczego Japończycy nie wykorzystali szansy zagrania trudnego, ciężkiego turnieju  przed IO. Nie są wystarczająco utalentowani, aby mierzyć w medal w Pekinie.

Oprócz tego, myślę, że kolejny tydzień treningu w domu nie jest tak użyteczny jak bycie tutaj. Tylko drużyny uważane za faworytów mogą skupić się na niewielkich szczegółach technicznych, podczas gdy niżej notowane zespoły mogą bardziej rozwinąć się, stawiając czoła najlepszym, aniżeli trenując samotnie.