Siatkówka - pekin2008

Reprezentacja Rosji

Reprezentacja Rosji na Igrzyska Olimpijskie w Pekinie

Trener: Wladimir Alekno
Asystent: Camillo Placi

Rosja (fot. FIVB)

 

 

Historia występów w Igrzyskach Olimpijskich:
 
Rosjanie to najbardziej utytułowana reprezentacja w historii całych Igrzysk Olimpijskich, gdyż do dorobku "Sbornej" zalicza się również wszystkie osiągnięcia Związku Radzieckiego. Kadra ta występowała, i to z ogromnym sukcesem, już w Tokio w 1964 roku, gdzie siatkówka halowa pojawiła się po raz pierwszy wśród dyscyplin olimpijskich. Tam uległa jedynie Japończykom, gospodarzom turnieju, zwyciężając osiem pozostałych spotkań i triumfując w całej, historycznej rywalizacji.

Cztery lata później w Meksyku było równie dobrze. ZSRR podobnie jak w Tokio, zaliczyło jedną porażkę, wygrywając pozostałe mecze, również ten z Polską, gdzie nasi reprezentanci nie zdobyli nawet seta. Związek Radziecki znów zdeklasował rywali i stanął na najwyższym stopniu podium.

W 1972 roku w Monachium Rosjanie jeszcze powiększyli olimpijską zdobycz medalową. Ze stratą zaledwie trzech setów, w tym dwóch w spotkaniu z Polską, reprezentanci ZSRR jak burza przeszli przez fazę grupową. Choć przegrali z Niemcami w półfinale, to już w meczu o trzecie miejsce nie pozostawili złudzeń Bułgarii i po raz trzeci z rzędu cieszyli się z olimpijskiego medalu – tym razem brązowego.
 
Na kolejny krążek nie musieli długo czekać. Zdobyli go już w szczęśliwym dla Polaków Montrealu. Finał osiągnęli gładko wygrywając po drodze wszystkie mecze 3:0. Z „biało – czerwonymi” nie było już tak łatwo. Podopiecznym Huberta Jerzego Wagnera cudem w czwartym secie udało się zwyciężyć na przewagi i doprowadzić do tie breaka. Tam dominacja Polaków była już wyraźna, a reprezentantom ZSRR przyszło cieszyć się z pierwszego srebra, a czwartego medalu w historii.

W 1980 roku Rosjanom jako gospodarzom nie pozostawało nic innego jak zwyciężyć przy dopingu moskiewskiej publiczności i pod nieobecność bojkotujących imprezę krajów zachodnich. Tak też się stało. Związek Radziecki pokonał inne kraje socjalistyczne i kolejne igrzyska olimpijskie zakończył złotym medalem, już trzecim w dorobku.
 
W Los Angeles zabrakło ZSRR. Bynajmniej nie z powodu braku kwalifikacji, ale podobnie jak przed czterema laty Zachód zbojkotował igrzyska w Moskwie, tak teraz państwa bloku wschodniego zabroniły swoim reprezentacjom wyjazdu do Stanów Zjednoczonych. Tym samym były to pierwsze igrzyska bez Związku Radzieckiego i pierwsze bez jakiegokolwiek medalu dla tego kraju.

Po czterech latach w Korei Rosjan już nie zabrakło i podobnie jak we wcześniejszych edycjach igrzysk ta siatkarska potęga odniosła sukces. W fazie grupowej uległa jedynie Brazylii, by już w półfinale pokonać inną południowoamerykańską reprezentację, Argentynę. Finałowe spotkanie rozgrywanych w 1988 roku w Seulu igrzysk padło jednak łupem Amerykanów, a ekipie ZSRR po ugraniu jednego seta przyszło zadowolić się srebrnym medalem.

Trudno doszukiwać się wśród uczestników rozgrywanych w Barcelonie w 1992 roku igrzysk Związku Radzieckiego, który przeistoczył się we Wspólnotę Niepodległych Państw i w nowej postaci nie osiągnął większego sukcesu. Cztery lata później w Atlancie, po raz pierwszy pod szyldem Rosji, reprezentacja tego kraju znalazła się tuż poza podium.

Na trzecie z rzędu igrzyska bez medalu Rosjanie nie mogli już sobie pozwolić. W 2000 roku do Australii polecieli zdeterminowani. W grupie wyprzedzili ich tylko Włosi. Sborna pokonała później w ćwierćfinale Kubę, w walce o finał zdetronizowała Argentynę. Złota w trzysetowym pojedynku pozbawili ich jednak reprezentanci Jugosławii i Rosja dorzuciła do swojej bogatej kolekcji kolejny już srebrny krążek.

Ostatnie igrzyska w Atenach Sborna rozpoczęła od porażki 2:3 z Holandią, w grupie przegrała również bez walki z fenomenalną Brazylią i zajęła w niej dopiero ostatnie miejsce. Nienajlepszy początek nie podłamał jednak Rosjan, którzy w ćwierćfinale wyeliminowali Serbię i Czarnogórę. Niestety jako dotkliwą porażkę należy zaliczyć niezwykle gładką przegraną z Italią na etapie półfinałowym. Wyraźnie podrażniona Rosja w walce o brąz ze Stanami Zjednoczonymi już nie poległa, a do medalowych zbiorów dołożyła już ósmy medal olimpijski! W Pekinie bez wątpienia ma ogromne szanse na kolejny.

 
Miejsca w Igrzyskach Olimpijskich:

1964 Tokio – 1. miejsce
1968 Meksyk – 1. miejsce
1972 Monachium – 3. miejsce
1976 Montreal – 2. miejsce
1980 Moskwa – 1. miejsce
1984 Los Angeles – nie startowali
1988 Seul – 2. miejsce
1992 Barcelona – 7. miejsce
1996 Atlanta – 4. miejsce
2000 Sydney – 2. miejsce
2004 Ateny – 3. miejsce
 
Uzyskanie awansu olimpijskiego:

Bilet do Pekinu Rosjanie zapewnili sobie już podczas listopadowego Pucharu Świata będącego jednocześnie kwalifikacjami olimpijskimi, który rozpoczęli zwycięskim meczem bez historii z Argentyną. Podobnie było w spotkaniu z Australią. Pierwszego seta podopieczni Wladimira Alekny stracili dopiero w starciu z Tunezją, ale zaledwie na tyle było stać afrykańską drużynę. Również jednostronny przebieg z korzyścią dla Sbornej miał mecz przeciwko Korei. W tradycyjnym już stosunku 3:0 Rosjanie pokonali również gospodarzy, zespół Japonii. Rywalizacja z Hiszpanami miała być rewanżem za niedawną porażkę na własnym terenie w finale mistrzostw Europy. Rosja zrehabilitowała się w pełni, kończąc spotkanie bez straty seta. Mecz z Egiptem było kontynuacją nudnej już serii zwycięstw bez straty seta przerwanej tylko raz pojedynkiem z Tunezją. Nie inaczej było podczas spotkania z Portoryko. Dobra passa Rosjan miała jednak swój kres. Serię ośmiu zwycięstw przełamali Bułgarzy, którzy po morderczym pięciosetowym pojedynku jako pierwsza drużyna w Pucharze Świata 2007 pokonali Sborną. Jak się okazało jedna porażka pociągnęła za sobą drugą. Złudzeń nie pozostawili Rosjanom mistrzowie świata i złoci medaliści igrzysk olimpijskich – Brazylijczycy, którzy pokonali ich w trzech setach. Ostatni mecz Pucharu Świata przeciwko Stanom Zjednoczonym był niezwykle emocjonujący, pełen efektownych bloków i widowiskowych akcji. W końcu jego stawką był wyjazd do Pekinu. Obronną ręką dopiero po tie breaku wyszli z niego Rosjanie, którzy w ogólnej klasyfikacji World Cup zajęli drugie miejsce i obok Brazylii i Bułgarii mogli cieszyć się z uzyskania olimpijskiej kwalifikacji.

 
Mecze Rosji podczas Pucharu Świata 2007:

Argentyna – Rosja 0:3 (16:25; 22:25; 17:25)
Australia – Rosja 0:3 (22:25; 26:28; 10:25)
Rosja – Tunezja 3:1 (22:25; 25:15; 25:12; 25:16)
Korea – Rosja 0:3 (61:25; 14:25; 19:25)
Japonia – Rosja 0:3 (19:25; 20:25; 23:25)
Hiszpania – Rosja 0:3 (21:25; 13:25; 15:25)
Egipt – Rosja 0:3 (19:25; 18:25; 19:25)
Portoryko – Rosja 0:3 (22:25; 21:25; 19:25)
Bułgaria – Rosja 3:2 (25:21; 23:25; 25:22; 22:25; 15:12)
Brazylia – Rosja 3:0 (25:22; 25:22; 25:18)
Rosja – USA 3:2 (25:23; 20:25; 22:25; 25:17; 15:8)
 
Rywale i terminarz spotkań w Pekinie:

Rosjanie, podobnie jak Polacy, trafili do grupy B, gdzie poza „biało – czerwonymi” znaleźli się jeszcze Brazylijczycy, Egipcjanie, Niemcy i Serbowie.

Serbia – Rosja 10.08.2008
Rosja – Niemcy 12.08.2008
Brazylia – Rosja 14.08.2008
Rosja – Egipt 16.08.2008
Polska – Rosja 18.08.2008
 
Ostatnia konfrontacja z Polakami:

Po raz ostatni z reprezentacją Rosji Polacy grali w fazie grupowej Mistrzostw Europy 2007, rozgrywanych w Moskwie. O tym spotkaniu „biało – czerwoni” chcieliby jednak szybko zapomnieć. Ponieśli wówczas wręcz upokarzającą porażkę 0:3, a potem zajęli dopiero jedenaste miejsce w klasyfikacji generalnej zawodów.

Rosja – Polska 3-0 (25:22, 25:23, 25:14)

Zespół okiem eksperta - Krzysztof Kowalczyk:

Rosjanie są zespołem, który bardzo często przed ważnymi imprezami prezentuje się przeciętnie. Grają wtedy bardzo nie równo, bez koncentracji i specjalnej mobilizacji. Natomiast kiedy rozpoczynają swój udział w kluczowym turnieju, poziom koncentracji natychmiast wzrasta, pozostaje natomiast spokój i pewność siebie, co jest na pewno związane z ich poczuciem dużej wartości. Rosjanie zawsze będą groźni i z tym zespołem każdy musi się liczyć. Są silni psychicznie i w tym także tkwi ich wartość. Zagadką jest to, na którego rozgrywającego postawi trener Wladimir Alekno. Ja skłaniałbym się raczej w stronę Chamuckiego, choć wiele osób zarzuca mu, że w najważniejszych momentach zdarza mu się popełniać proste błędy. To jednak zawodnik klasowy, który doskonale mobilizuje zespół i trzyma dobrą atmosferę w drużynie. Jego ogromne doświadczenie sprawia, że koledzy z zespołu czują się pewniej. Natomias Grankin jest zawodnikiem, który stale się rozwija. Prezentuje bardzo dobrą zagrywkę, jest też niezwykle czujny w bloku. Widać też, że w rozegraniu rozumie się lepiej z młodszymi siatkarzami. Ale nie wiem, czy jego odporność psychiczna i doświadczenie są wystarczające na taką imprezę jak IO. Jeśli chodzi natomiast o atak, to na Final Six z bardzo dobrej strony pokazał się Maksim Michałow, który wszedł w miejsce Poltavskiego. Jeżeli nadal jest w takiej formie, w jakiej był w Rio, to zdecydowanie powianiem grać, bo w meczu o brąz przeciwko Brazylii zagrał koncertowo. Zaprezentował się na pewno znacznie lepiej, niż w dwóch poprzednich spotkaniach Poltavski, do tej pory uważany za najlepszego rosyjskiego atakującego. Jeżeli Michajłow wytrzyma psychicznie, powinien być dużym wzmocnieniem zespołu. Semen Poltavski nigdy nie był dla mnie zawodnikiem będącym w stanie rozstrzygnąć o losach meczu. Było wiele spotkań, w których popełniał błędy w najmniej spodziewanych momentach. Na jego niekorzyść działa też kara dyscyplinarna, którą poniósł i niezbyt przyjemna atmosfera w drużynie, jaka się pojawiła po jego przewinieniu.