Siatkówka - pekin2008

Hugh McCutcheon ma 39 lat. Urodził się w Nowej Zelandii i był siatkarzem reprezentacji tego kraju. Nikt nie jest w stanie opisać tego, co przeżył podczas igrzysk olimpijskich. Na samym początku imprezy trener reprezentacji USA stracił teścia - o którym sam nie mówi inaczej niż "ojciec" - zabitego przez szalonego Chińczyka w samym centrum Pekinu. Wrócił do Stanów, ale potem przyleciał na igrzyska wspierać swój zespół. Czteroletnią pracę z kadrą ukoronował w sposób najlepszy z możliwych, mistrzostwem olimpijskim.

Gdy Clayton Stanley udanym atakiem zakończył olimpijski finał, McCutcheon złapał się za głowę i uciekł gdzieś pod trybuny. Przez kilka sekund chciał być sam. 
 

Co by Pan zrobił, gdyby Polski Związek Piłki Siatkowej złożył Panu propozycję poprowadzenia reprezentacji naszego kraju?

HUGH MCCUTCHEON:

- Wasz kraj jest wspaniały dla siatkówki. Wiem, że wiele osób tak mówi, ale to prawda. Graliśmy w Polsce wiele razy i zawsze zazdrościłem tych pełnych hal, tego entuzjazmu. W Stanach nie mamy niestety tylu kibiców, a wynik osiągnięty przez Team USA w Pekinie, jest ogromnym osiągnięciem w stosunku do tego, czym dysponował ten zespół, którym tak mało osób się interesowało. Siatkówka to taki mały, niezbyt ważny sport w Stanach. Nie mogę więc wykluczyć, że przyjąłbym ewentualną ofertę z waszego kraju... (....)

Trener Hugh Mccutcheon w objęciach Ryana Millara po zdobyciu złota (fot. FIVB)

Nie zostanie Pan w Stanach? Kiedy wygasa Pana kontrakt?

- Mam umowę do końca roku. I jej realizacja od pierwszego dnia była dla mnie zaszczytem. Ale teraz muszę się wyspać - bo ostatnio spałem bardzo, bardzo mało - odpocząć i wraz z żoną zastanowić się, co dalej. Chciałem coś osiągnąć w USA i osiągnąłem, ale kosztowało mnie to bardzo dużo czasu i energii, bo, jak wspomniałem, siatkówki w USA się nie ceni. Teraz potrzebuję oddechu.

Jakie myśli przeszły Panu przez głowę, gdy Stanley skończył piłkę meczową?

- Ostatnie tygodnie były dla mnie bardzo emocjonalne. Nagle wszystkie bariery się złamały, zniknęły filtry, emocje się ujawniły. Potrzebowałem chwili dla siebie, dlatego odszedłem na bok. Myślałem o mojej rodzinie, która przeszła przez tragedię, ale też o wspaniałym zespole, który mam. Rozmawiajmy więc o nim. Doceniajmy drużynę, której nikt by nawet nie posądził, że może zostać mistrzem olimpijskim....

* Rozmawiał Żelisław Żyżyński - Sports.pl