Siatkówka

 16 - letni senior

Siatkówka w jego życiu pojawiła się wcześnie. Duży wpływ na zainteresowanie tym sportem miał jego ojciec, Adam Kurek siatkarz AZS Nysa i były reprezentant Polski. - Tata zrobił swoje przez to, że był siatkarzem – przyznaje Bartek. - Nie  namawiał mnie do uprawiania siatkówki. Nie musiał tego robić. Ja sam przychodziłem na mecze, czasem nawet jeździłem na spotkania wyjazdowe. Obyłem się z tą atmosferą i spodobało mi się. W trzeciej klasie szkoły podstawowej przeniosłem się do klasy o profilu siatkarskim. Tam w Uczniowskim Klubie Sportowym Nysa moim trenerem był pan Roman Palacz. Z tym trenerem pracowałem od początku aż do mojej gry w seniorach w klubie AZS Nysa.

Grę w seniorskim zespole zaczął dość wcześnie, bo już w wieku 16 lat.

 - Zadebiutowałem u boku ojca w AZS Nysa. Z tatą grało mi się fajnie, było sympatycznie. Bardzo dobrze wspominam ten okres. Muszę powiedzieć, że było mi łatwiej zbierać pierwsze siatkarskie szlify, kiedy obok siebie miałem ojca, a nie kolegę, który zawsze traktuje cię inaczej niż tato.  Nie miałem nigdy taryfy ulgowej, ale to zawsze był ktoś, komu mogłem zaufać i na kogo mogłem liczyć. Owszem, zwracał mi uwagę, ale zawsze były to cenne rady, a nie taka sztuka dla sztuki. One przydają mi się do dziś.

Początki gry na parkietach PLS-u Bartek określa jako „bardzo ciężkie”
 - To był dla mnie bardzo duży przeskok jakościowy. W juniorach to była jeszcze taka trochę zabawa, a w PLS – ie to już jest pełen profesjonalizm. Zawodnicy grają nie tylko dla przyjemności, ale i o duże pieniądze. Mnie się to spodobało i  myślę, że jakoś się wpasowałem w to towarzystwo. W Nysie spędziłem naprawdę bardzo miły czas.

Bartosz Kurek (fot. Reprezentacja.net)

Po jednym sezonie w Nysie i dobrych występach w kadrze kadetów zainteresowanie młodym atakującym wzrosło. Złotym medalistą mistrzostw Europy zainteresowali się działacze z Kędzierzyna, proponując mu przejście do Mostostalu. Bartek nie zwlekał  długo z podpisaniem kontraktu. Powodów było kilka - Po pierwsze Kędzierzyn to taki zespół, który stawia na młodych zawodników, daje im szansę gry. Mostostal stara się budować drużynę na przyszłość i wydaje mi się, że pasowałem do niej. Pasowałem i pasuję nadal. Poza tym Kędzierzyn nie jest aż tak daleko od domu, od Nysy jak na przykład Olsztyn, z którego tez miałem propozycję. A po trzecie odpowiadały mi warunki finansowe, jakie zaproponował mi klub, bo wtedy jako 16- letni chłopak byłem naprawdę zaskoczony wysokością kontraktu.

Pierwszy  sezon w kędzierzyńskim klubie Bartek spędził na ławce rezerwowych. - To nie był najlepszy sezon i w moim wykonaniu i wykonaniu całego zespołu. Ja  wtedy byłem zmiennikiem i pojawiałem się tylko sporadycznie na parkiecie. Jednak same treningi wiele   mi dały  i myślę, ze bez tego pierwszego sezonu  nie byłoby tego drugiego, w którymi mieliśmy szanse na lepszy wynik w końcówce PLS.  Zabrakło trochę doświadczenia

Nie żałuję tego wyboru, gdybym miał drugi raz podjąć decyzję z całą pewnością wybrałbym Kędzierzyn ponownie. Cieszę się, że będę  grał tam przez następny sezon i może przez  kolejne.  Teraz z perspektywy czasu mogę ocenić, że to był dobry wybór.

Wraz z pierwszymi występami na pakietach ligowych Bartek rozpoczął grę w reprezentacji Polski kadetów. W kwietniu 2005 roku razem  z kolegami z rocznika 87/88 wywalczył pierwszy w historii młodzieżowej siatkówki, i jednocześnie pierwszy w swojej karierze, złoty medal mistrzostw Europy. Sukces był tym większy, że przed mistrzostwami Polska nie obstawiana była w roli faworyta. -  Nie byliśmy traktowani jak faworyt, ale pojechaliśmy tam jako czarny koń rozgrywek. Wielu mówiło, że Polska może tam sprawić niespodziankę i wygrać z trudniejszym zespołem, a jak się okazało wygraliśmy wszystkie mecze – wspomina Bartek, który oprócz złotego medalu z imprezy wywiózł również indywidualną nagrodę dla najlepszego atakującego turnieju. - To było miłe wyróżnienie, ale ja podczas trwania  turnieju  nie zastanawiałem się nad tym czy będę, czy nie będę  najlepszym  atakującym rozgrywek. W naszej ekipie nikt nie grał dla indywidualnych laurów, staraliśmy się pomóc drużynie w osiągnięciu jak najlepszego wyniku i fajnie, że moja praca na rzecz zespołu została doceniona. Nie walczyłem o ten tytuł, ale o złoty medal. Bardzo mile wspominam tamtą drużynę i tamte lata i atmosferę, której nie dało się już powtórzyć na późniejszych mistrzostwach świata kadetów i późniejszych turniejach. Wtedy naprawdę wychodziliśmy na boisko tylko z jednym celem - aby wygrać. Cieszę się, że nam się wtedy udało, Dla tego sukcesu poświeciliśmy wiele i byłoby żal, gdyby to się kończyło na jakimś piątym albo czwartym miejscu. A ten złoty medal to dla mnie rzeczywiście największy namacalny sukces.  Oczywiście grę w reprezentacji również traktuję jako sukces, ale to złoto jest na razie na pierwszym miejscu.

Bartosz Kurek na Volleybaltic 2004 (fot. Bartek)

Sukcesu odniesionego na mistrzostwach Europy w Rydze nie udało się już powtórzyć. Kilka miesięcy później Bartek z kadrą kadetów pojechał na mistrzostwa świata do Algierii. Polska przegrała walkę o miejsca medalowe ostatecznie zajmując siódmą lokatę.

- Pobytu w Algierii nie wspominam zbyt miło, nie tylko ze względu na wynik, jaki tam odnieśliśmy – wspomina Bartek. -  Byliśmy tam skoszarowani w hotelu, który nie był o najwyższym standardzie. Nie można było wyjść poza jego teren. Przed wejściem stała policja i mówiła, że mamy zakaz wyjścia z hotelu, bo jest bardzo niebezpiecznie na ulicach. Nie wiem, jaki sens ma organizowanie imprez właśnie w takich krajach, jak Algieria. Poza tym jedzenie było dla nas nie zbyt dobre i musieliśmy sobie organizować we własnym zakresie śniadania czy kolacje. Nie pamiętam szczegółowo, co dostawaliśmy do jedzenia, ale to nie było dobre. Były to raczej takie regionalne przysmaki algierskiej kuchni, a my jak to Polacy, chcieliśmy tłusto zjeść. Jednak wszystkie zespoły miały takie same warunki i pomimo tego powinniśmy zagrać na dobrym poziomie, a to się nam nie udało. To był chyba najgorszy turniej w całej naszej historii.

Jednym z ostatnich występów w reprezentacji juniorów był udział w mistrzostwach Europy w Kazaniu.  I tam pomimo dobrego początku zespół zagrał poniżej oczekiwań, zajmując jedynie 6. miejsce. - Nie wiem, co było przyczyną tych słabych występów. Bardzo ciężko jest o tym mówić. Indywidualnie, każdy z nas, każdy z tych 12 zawodników, którzy byli na turniejach, nie był gorszy od swojego odpowiednika w zespole czy to Rosji, Francji, czy nawet Brazylii. Jako zespół graliśmy słabo, popełnialiśmy seriami dużo błędów. Nie potrafiliśmy się już tak skoncentrować i zmobilizować - analizuje Bartek
 -  Mieliśmy jeszcze ostatnią szansę na mistrzostwach Europy w Kazaniu, ale wtedy przytrafił nam się ten feralny tie break ze Słowenią, kiedy prowadziliśmy podajże 14:10. Myślę, że to był taki moment, w którym wszystko pękło, kiedy spotkaliśmy się na tych eliminacjach do mistrzostw świata  nie graliśmy już z pełnym przekonaniem. Może z zaangażowaniem, ale nie z przekonaniem. Dla Bartka przygoda z kadrą  juniorską  zakończyła się. Przyszła pora na  grę w reprezentacji seniorów.

Dobre występy w kadrze juniorskiej na mistrzostwach Europy w Kazaniu sprawiły, że młodym Kurkiem zainteresował się Raul Lozano. Tym samym niespełna 18 – letni zawodnik Mostostalu dość nieoczekiwanie znalazł się w szerokiej kadrze Polski. – Myślę, że o pierwszym powołaniu do kadry Lozano zadecydowało najbardziej to, jak się prezentowałem na kadrze juniorów.  Wtedy byłem w dobrej formie i mistrzostwa Europy w Kazaniu były chyba najlepsze w moim wykonaniu. Poza tym trener Lozano chyba wierzył we mnie i zaufał mi, bo to nie był taki prosty wybór. Miał przegląd całej ligi a wybrał 18- latka, który cały poprzedni sezon spędził na ławce – podkreśla Bartek. – Przez ten pierwszy sezon nie grałem w reprezentacji, ale trenowałem z chłopakami. Miałam to szczęście, że mogłem potrenować  z kadrą w  tym ostatnim etapie przed mistrzostwami świata.

Na poważny debiut w reprezentacji przyszedł czas w tym roku. Bartek  nie tylko znalazł  się w szerokiej kadrze na  tegoroczne rozgrywki Ligi Światowej, ale zadebiutował na parkiecie podczas rozgrywek fazy grupowej. - Jestem zadowolony, że dostałem szanse gry w takim wymiarze. Bo powiem szczerze spodziewałem się przed tym sezonem reprezentacyjnym, że będę raczej pełnił rolę takiego 19 zawodnika do trenowania, a nie kogoś, kto będzie latał  z chłopkami po całym świecie  i będzie miał szanse na grę.  Liczę na coś więcej po tych  przygotowaniach do mistrzostw Europy. Chciałbym tam powalczyć o miejsce w składzie. Pewnie mi się nie uda, ale warto spróbować.

Bartek  to chłopak...

O pogodnym usposobieniu.

Pogodny nastrój nie opuszczał go nawet po zepsutych akcjach podczas fazy grupowej Ligi Światowej. A wszystko dlatego, że... – Siatkówka to dla mnie jeszcze zabawa. I myślę, że jeśli chce się odnosić sukcesy to trzeba tak do tego podchodzić. Bo kiedy stanie się to rutyną, to już będzie ciężko o entuzjazm i o motywację do lepszej gry.

Popularny.

Podczas meczów Ligi Światowej ustawiła się do niego kolejka fanek z prośbą o autograf. - Ja nie czuję się komfortowo w takiej sytuacji.  Wolałbym od razu po meczu iść do hotelu i posiedzieć w spokoju, a  tutaj musze rozdawać autografy.  Zresztą, kiedy stoi obok mnie  i autografy rozdaje Sebastian Świderski, to w ogóle jest dziwne uczucie, bo wydaje mi się,  że tam nie pasuję.  

Utalentowany.

Za każdym razem, kiedy Kurek pojawia się na pakiecie, któryś z komentatorów wspomina o jego młodym wieku, potencjale i talencie. - W takim momencie, kiedy większość tak mówi, to ważne jest, żeby samemu w to za bardzo nie wierzyć. Trzeba pracować nad sobą i nie spocząć  na laurach.  Jeśli jestem takim  talentem jak o mnie mówią, to trzeba to udowodnić  jakimiś wynikami,  a żeby mieć wyniki, trzeba trenować i nad tym właśnie  się koncentruje.

Zajęty.

Prywatnie i zawodowo. - W czasie wolnym najczęściej śpię i odpoczywam,  bo muszę przyznać, że jestem lekkim leniuchem. Poza tym serfuję po Internecie, czytam książki, lubię posłuchać dobrej muzyki. Nie mam hobby. Hobby wymaga czasu i poświęcenia, a ja czasu nie mam zbyt wiele.

Z marzeniami.

- Moim marzeniem na dalszą przyszłość jest złoto olimpijskie a takim do spełnienia na dziś,  to żeby po każdym  następnym meczu,   treningu  stawać się coraz lepszym.

Katarzyna Biernacka

- Reprezentacja.net

(lipiec 2007)

Zdjęcia:

zbiory Reprezentacja.net

 
--------------------
*Niniejszy tekst w rozszerzonej, uzupełniony o materiały fotograficzne, dostępny jest w formacie *.pdf (Acrobat Reader) w prawym menu naszej strony, w dziale Sylwetki. Znaleźć tam można również sylwetki innych zawodników, zawodniczek i trenerów.