szukaj
Nasi Partnerzy:
Ranking siatkarzy
- Brazylia
- USA
- Rosja
- Bułgaria
- Serbia
- Włochy
- Polska
- Hiszpania
- Portoryko
- Chiny
Ranking siatkarek
1. Brazylia
2. Włochy
3. USA
4. Kuba
5. Chiny
6. Serbia
7. Japonia
8. Rosja
9. Polska
10. Korea
AGATA MRÓZ
Galeria Kibica
AREK GOŁAŚ
Galeria Kibica
Siatkówka
Clayton Stanley: możemy dokonać czegoś wielkiego
seniorzy 26.02.2008 08:19:03
Urodzony w Honolulu 30-letni Clayton Stanley to jeden z najmocniej serwujących siatkarzy świata. Na igrzyskach w Atenach miał 17 asów, zajął z reprezentacją USA czwarte miejsce. W środę jego zagrywki pomogły Dynamu Kazań wyeliminować Jastrzębski Węgiel z Ligi Mistrzów.
- Powiedziałbym raczej, że dar rodziców, w końcu to oni sprowadzili mnie na świat. Oboje grali w siatkówkę, ojciec był na igrzyskach w Meksyku w 1968 roku. Wielkiej filozofii z tymi serwami nie ma - miałem naturalne predyspozycje, ale pomogły mi przede wszystkim lata intensywnego treningu. Co ciekawe, nie od razu przekonałem się do siatkówki. W szkole średniej dużą frajdę sprawiała mi koszykówka, w college'u grałem w drużynie... piłki wodnej.
Siatkówka ma w USA dziwny status. Reprezentacja należy dziś do najsilniejszych na świecie, ale popularność dyscypliny jest znikoma.
- To rzeczywiście żaden wielki sport w amerykańskiej kulturze. Numerem jeden pozostaje futbol, dalej są koszykówka i baseball. Byliśmy mistrzami olimpijskimi w siatkówce, ale nasz problem polega na tym, że igrzyska odbywają się co cztery lata. Zdobywasz złoto, ludzie pamiętają o tym przez rok, potem szybko zapominają. Siatkówka nie ma też odpowiedniej promocji i hojnych sponsorów, którzy ładowaliby w nią grube miliony dolarów. Na szczęście nie ma to przełożenia na siłę reprezentacji. Do Pekinu jedziemy po medal, najlepiej złoty. Wierzę, że jest to cholernie realne. W Pucharze Świata pokonaliśmy Brazylię, Bułgarię, tylko o włos przegraliśmy z Rosją. Wcześniej ogrywaliśmy wszystkie czołowe drużyny świata: Polskę, Francję, Włochy. Jeśli nie przydarzy się nieoczekiwana wpadka, to w Chinach możemy osiągnąć wielki sukces. Wiemy, że możemy dokonać czegoś wielkiego, więc po prostu musimy tego dokonać.
- Jego zasługą jest to, że zebrał grupę ludzi, którzy potrafią ze sobą pracować. Trener ma do nas spore zaufanie, traktuje nas luźno. Drużyna składa się z zawodników będących mniej więcej w tym samym wieku, którzy doskonale się rozumieją. Każdy czuje się za nią na równi odpowiedzialny. To jest nasz największy atut.
* Rozmawiał Marcin Fejkiel - Gazeta Wyborcza ( więcej w Gazecie Wyborczej )
Pana atomowy serwis to dar boży?
- Powiedziałbym raczej, że dar rodziców, w końcu to oni sprowadzili mnie na świat. Oboje grali w siatkówkę, ojciec był na igrzyskach w Meksyku w 1968 roku. Wielkiej filozofii z tymi serwami nie ma - miałem naturalne predyspozycje, ale pomogły mi przede wszystkim lata intensywnego treningu. Co ciekawe, nie od razu przekonałem się do siatkówki. W szkole średniej dużą frajdę sprawiała mi koszykówka, w college'u grałem w drużynie... piłki wodnej.
Siatkówka ma w USA dziwny status. Reprezentacja należy dziś do najsilniejszych na świecie, ale popularność dyscypliny jest znikoma.
- To rzeczywiście żaden wielki sport w amerykańskiej kulturze. Numerem jeden pozostaje futbol, dalej są koszykówka i baseball. Byliśmy mistrzami olimpijskimi w siatkówce, ale nasz problem polega na tym, że igrzyska odbywają się co cztery lata. Zdobywasz złoto, ludzie pamiętają o tym przez rok, potem szybko zapominają. Siatkówka nie ma też odpowiedniej promocji i hojnych sponsorów, którzy ładowaliby w nią grube miliony dolarów. Na szczęście nie ma to przełożenia na siłę reprezentacji. Do Pekinu jedziemy po medal, najlepiej złoty. Wierzę, że jest to cholernie realne. W Pucharze Świata pokonaliśmy Brazylię, Bułgarię, tylko o włos przegraliśmy z Rosją. Wcześniej ogrywaliśmy wszystkie czołowe drużyny świata: Polskę, Francję, Włochy. Jeśli nie przydarzy się nieoczekiwana wpadka, to w Chinach możemy osiągnąć wielki sukces. Wiemy, że możemy dokonać czegoś wielkiego, więc po prostu musimy tego dokonać.
Wiele zmieniło się na lepsze, od kiedy trenuje was Nowozelandczyk Hugh McCutcheon.
- Jego zasługą jest to, że zebrał grupę ludzi, którzy potrafią ze sobą pracować. Trener ma do nas spore zaufanie, traktuje nas luźno. Drużyna składa się z zawodników będących mniej więcej w tym samym wieku, którzy doskonale się rozumieją. Każdy czuje się za nią na równi odpowiedzialny. To jest nasz największy atut.
* Rozmawiał Marcin Fejkiel - Gazeta Wyborcza ( więcej w Gazecie Wyborczej )
źródło: Gazeta Wyborcza
opracowanie: Anna Bajorek
Do wiadomości napisano 3 komentarze
Sylwetka
