Reprezentacja.net:
Wiemy już, że jesteś z kadrą w Pile. Jak wygląda w tej chwili Twoja sytuacja zdrowotna?
Katarzyna Skowrońska-Dolata:
- Przeszłam rehabilitację w Poznaniu. Cały czas pracuję i pewnie jeszcze długo będę musiała pracować nad tym, żeby moje stawy były zawsze dobrze rozciągnięte i żebym miała dużo miejsca w kostkach. Trzeba mi je będzie nastawiać i robić przy nich różne zabiegi, ale się nie zniechęcam. Rozpoczęłam przygotowania z dziewczynami już w Cetniewie. Jak można się domyślać po dłuższej przerwie i braku kontaktu z piłką nie jestem w znakomitej formie, ale jestem spokojna, bo wiem, że mam jeszcze czas, żeby zdążyć się przygotować.
Jakiś czas temu, kiedy rozmawialiśmy o Twoich problemach z Achillesami mówiłaś, że operacja pewnie Cię nie minie. Czy leczenie w Poznaniu oznacza tylko odroczenie tego zabiegu czy jednak nie będzie on już konieczny?
- Nie da się tak. Wcześniej czy później będę musiała się poddać temu zabiegowi. Rehabilitowałam się, żeby móc przystąpić do rozgrywek i być z drużyną, uczyłam się po prostu, co mam robić i jak sobie pomagać, ale zabieg na pewno mnie nie ominie.
Czy trenujesz z całą drużyną czy masz swój własny cykl treningowy?
- Tak naprawdę nie mogę jeszcze pracować na pełnych obciążeniach w siłowni. Nie wolno mi też biegać z dziewczynami na takich samych obciążeniach jak one czy grać w plażówkę, bo gra na piasku jest zawsze dla stawów większym wysiłkiem niż normalnie, w hali. Na razie jestem na etapie sprawdzania samej siebie i tego, czy jeśli zacznę się ruszać na sto procent stan zapalny Achillesów nie wróci. Nie wiem co by wtedy było…. Na razie tego nie zakładam, choć taki scenariusz gdzieś tam po głowie mi się kołacze. Mam pewne swoje ćwiczenia, całą listę rzeczy, które mogę robić i tych, których mi nie wolno. Póki co mam ściśle określoną liczbę skoków, jakie dziennie mogę wykonać, zanim jednak zacznę skakać muszę wykonać całą serię specjalnych ćwiczeń przygotowawczych. W ostatnich dniach trenuję już w zasadzie cały czas z dziewczynami, jedynie na stadionie biegam spokojniej niż one, nie robię przyspieszeń. Koleżanki zresztą są na innym etapie przygotowań, mają za sobą zgrupowania, turnieje w Montreux i w Turynie. Ja muszę je teraz po prostu spokojnie dogonić.
Ile czasu może Ci to zająć?
- Trudno powiedzieć. Mam nadzieję, że nie zaczną mi znowu dokuczać Achillesy. Nie potrzebuję strasznie dużo czasu, żeby dojść do formy. Muszę zrobić porządną siłownię, pobiegać i przede wszystkim mieć dużo kontaktu z piłką. Podczas rehabilitacji pracowałam na siłowni, ruszałam się, ale najbardziej brakuje mi treningów z piłką. Myślę, że dwa – trzy tygodnie solidnego treningu, kontaktu z piłką i powinno być dobrze.
Jest szansa, że zobaczymy Cię w składzie drużyny podczas turnieju kwalifikacyjnego w Rzeszowie?
- Szczerze mówiąc nie wiem, nie rozmawialiśmy jeszcze z trenerem na ten temat. Jestem tutaj, trenuję, próbuję się rozruszać, zwalczyć zakwasy i jak najmniej odstawać poziomem od koleżanek, żeby im nie przeszkadzać w treningach.
Póki co Twoje koleżanki prezentują się naprawdę dobrze. Trener Matlak wielokrotnie powtarzał, że o miejsce w składzie, mimo Twoich niezaprzeczalnych sukcesów, będziesz musiała powalczyć chociażby z Joanną Kaczor. Jesteś na to gotowa?
- Wydaje mi się, że nigdy nie grałam w kadrze za nazwisko i nie oczekuję, że teraz będzie inaczej. Muszę najpierw dojść do pełni sił i zdrowia, a potem zobaczymy. Trener Matlak ma wybór na pozycji atakującej, bo do formy dochodzi też Natalia Bamber i uważam, że to bardzo fajna sytuacja. W klubie nie mogłam być spokojna o to, że ktoś mnie zastąpi w razie kontuzji, więc teraz mam taki komfort. Nie chodzi przecież o to, żebym się zaharowała po rehabilitacji, nie muszę nikomu nic udowadniać, pracuję spokojnie. Jeśli dojdę do formy i trener będzie chciał skorzystać z moich usług, to jestem. Jeśli nie, to też nic się nie stanie, będę walczyć o miejsce w składzie.
Śledziłaś występy koleżanek podczas turniejów towarzyskich? Jak oceniasz ich grę?
- Przyznam szczerze, że oglądałam turniej w Montreux, ale nie miałam możliwości śledzić turnieju w Turynie. Widać było, że trener testował różne zawodniczki, rotował składem. Dziewczyny z kolei robiły co mogły na tym etapie, na którym wówczas były, a z tego co wiem sporo wówczas trenowały, biegały i miały mało kontaktu z piłką. Uważam, że spisały się naprawdę dobrze i cieszę się, że udało im się tak dobrze zaprezentować.
Jako doświadczona zawodniczka możesz chyba ocenić, czym różni się kadra Matlaka od tych prowadzonych przez jego poprzedników?
- Szczerze mówiąc nie mam jeszcze żadnego porównania, bo jestem tu dopiero kilka dni i ciężko jest mi cokolwiek powiedzieć. Nie było jeszcze żadnego meczu czy sparingu, w którym mogłabym uczestniczyć. Trenujemy bardzo ciężko, sporo biegamy poza halą, ćwiczymy na siłowni. Potrzebuję więcej czasu, żeby móc porównywać trenera Matlaka do innych szkoleniowców.
Przed turniejem kwalifikacyjnym do MŚ 2010 zagracie sparingi z Rosją. To Twoim zdaniem będzie cenne doświadczenie?
- Myślę, że dla zespołu takie spotkania zawsze są ważne. Dają one możliwość sprawdzenia się, ale także pozostania w cyklu, obiegu gry, bo tak naprawdę można ćwiczyć, trenować konkretne ustawienia, ale warto mieć jakiś sprawdzian przed ważnymi rozgrywkami.
Niewiele zawodniczek ze składu dawnych „Złotek” Niemczyka trenuje obecnie pod okiem trenera Matlaka. Jak wobec tego oceniasz szanse tej drużyny podczas zbliżających się ME?
- Wszyscy mnie o to pytają, a jest jeszcze za wcześnie na takie oceny, dopiero dołączyłam do drużyny i nie mam pojęcia, jak to się wszystko rozwija. Myślę, że dopiero po Grand Prix i meczach kontrolnych przygotowujących bezpośrednio do mistrzostw będzie można mówić o szansach na ME. Gdybym teraz, na początku powiedziała, że mamy bądź nie mamy szans, to skłamałabym. Tak naprawdę na razie nic nie wiadomo, zespół dopiero będzie budowany, ustawiany przez trenera według jego założeń. Trzeba zbudować wszystko od nowa, a to nie jest łatwe. Nam, zawodniczkom, trudno jest cokolwiek powiedzieć, a zwłaszcza mi, która z tym nowym składem nie zagrałam jeszcze żadnego meczu. Przed mistrzostwami Europy przyjdzie pora na takie rozmowy i wtedy będziemy mówić o tym, w co mierzymy na tym turnieju, jakie są nasze cele.
Na koniec pytanie klubowe – zagrasz w Lidze Mistrzyń z Dąbrową Górniczą. Cieszysz się na występ w Polsce w barwach klubowych?
- Śledziłam losowanie grup Ligi Mistrzyń na żywo i przyznam szczerze, że liczyłam na to, że wylosujemy jakiś polski zespół. Cieszę się bardzo, bo w zasadzie większość czasu, ponad osiem miesięcy jestem poza krajem i nie mam styczności ani z polską ligą, ani z żadnym zespołem i fakt przyjazdu do Polski choćby na chwilę wywołuje moją wielką radość. Będzie to świetna okazja, żeby spotkać się z rodziną, znajomymi, a przede wszystkim zagrać przed wspaniałą polską publicznością. Uważam, że dla nas losowanie było pomyślne, trafiłyśmy na fajne zespoły. Chciałabym w kolejnym sezonie powalczyć z koleżankami z klubu o to, żeby zajść dalej niż w minionym roku. Mimo że LM będzie zapewne silniejsza, będziemy mierzyły wysoko.
* Rozmawiał Tomasz Kowalik - Reprezentacja.net
źródło: Reprezentacja.net
opracowanie: Joanna Majtyka
Do wiadomości napisano 94 komentarze
