Siatkówka - Juniorki

Polska Gazeta Wrocławska:

Podobno przedmeczowe odprawy prowadzi już Pan po polsku.

Marco Bonitta:

- Tak, bo dziewczyny mi pomagają. Kiedy zaczynam mówić po angielsku czy po włosku, one powtarzają jak nakręcone "mówić po polsku, mówić po polsku!". I to jest dla mnie motywacja do nauki.

To kiedy udzieli Pan pierwszego wywiadu w języku polskim? Bo Raul Lozano poddał się bardzo szybko.

- Obiecuję, że jeśli uda się nam awansować na igrzyska, to już pierwszą konferencję przed olimpiadą poprowadzę w waszym języku.

Anna Barańska, która regularnie odmawiała gry w kadrze, deklaruje nagle, że będzie na każde skinienie selekcjonera, a fachowa prasa pisze, iż jest nim zauroczona. Czym ją Pan tak zauroczył?

- Naprawdę nie wiem i nie sądzę, by była w tym jakaś specjalna tajemnica. Po prostu uważam, że utrafiliśmy w najlepszy moment dla niej, dla mnie jako trenera i dla całej reprezentacji.

Co jest największą zaletą Barańskiej? Andrzej Niemczyk miał zawsze obawy, że zwyczajnie do kadry nie dorosła, czyli że jest zbyt niska.

- Owszem, Ania jest niska. Tyle że mamy wiele siatkarek, które nie są wysokie, ale za to potrafią grać na wysokim poziomie. I Barańską do nich zaliczam. Jej wielkimi atutami są siła uderzenia oraz wyskok. Myślę jednak, że jej największą zaletą jest mentalność. Zawsze ma w sobie agresję i zawsze chce wygrywać. I co ważne, momentalnie została zaakceptowana przez grupę.

A jak to było z odsunięciem od drużyny Doroty Świeniewicz?

- To była moja decyzja natury technicznej, by do Halle zabrać dwanaście zawodniczek. A Doroty w tej dwunastce nie było. Nasza rozmowa nie trwała długo, raptem dwie minuty. Kiedy się dowiedziała, że nie jedzie z nami do Niemiec, po prostu wyszła.

Co to znaczy - decyzja natury technicznej?

- To, że w styczniu na pozycji numer cztery miałem cztery zawodniczki silniejsze od Doroty.

Zatem Świeniewicz wciąż ma szansę na powrót do kadry?

- Właśnie to chciałem jej powiedzieć wtedy, kiedy wyszła. Że drzwi kadry dla nikogo nie są zamknięte.

Czy po turnieju w Halle poczuł Pan, że wreszcie przekonał do siebie polskie środowisko siatkarskie?

- Tak, wtedy właśnie poczułem nową, lepszą atmosferę wokół mojego zespołu. I jestem podwójnie szczęśliwy, bo gdy teraz wróciłem do Polski, nadal czuję to samo.

Marco Bonitta (fot. reprezentacja.net)

Właśnie w czasie tej imprezy siatkarki zaczęły podkreślać, że Marco Bonitta się dla nich otworzył. To znaczy, że wcześniej był zamknięty?

- Nie. Ja przede wszystkim jestem nauczycielem, a dziewczyny po prostu pomogły mi zrozumieć polską filozofię i polską mentalność. I za to muszę im powiedzieć - dziękuję.

Pańskie życiowe motto brzmi: "Trening to nie miejsce dla demokracji. Gdy zaczyna się praca, kończą się dyskusje". Może po prostu w pracy z Polkami musiało ono pójść w odstawkę?

- Motto nadal obowiązuje, ale kiedy się uśmiecham, jest po prostu lepiej.

Jaki ma Pan plan, by udało się uchylić drzwi do Pekinu?

- Nie ulega wątpliwości, że majowy turniej w Japonii będzie prostszy od tego, który mieliśmy w Halle. Tylko że w tym sporcie żaden turniej nie jest prosty. Musimy więc nadal podążać drogą, na którą wstąpiliśmy. Ja uważam, że to jest słuszna droga.

Po turnieju w Japonii, a przed igrzyskami, jest turniej Grand Prix. Zagra w nim trzon reprezentacji?

- Jeszcze nie wiem. Właśnie się nad tym zastanawiamy z szefami związku. Myślę, że za miesiąc wszystko stanie się jasne.

Rozmawiał Wojciech Koerber - Polska Gazeta Wrocławska

*Więcej w Gazecie Wrocławskiej