Siatkówka - Juniorki

Wczesne popołudnie w mieście, które o tej porze roku łapie oddech przed zbliżającą się falą turystów. Ogołocone z liści drzewa platanowe witają przybyszów niemal od samych drzwi dworca kolejowego i odprowadzają główną ulicą do serca Ravenny - Piazza del Popolo.

 

Brukowany Plac Narodowy otoczony jest urokliwymi kamienicami. W jego rogu ostre promienie słońca odbijają się w szybie niewielkiej kawiarenki. "Tazza d'oro", czyli "złota filiżanka". Siadamy przy malutkim stoliku. Gdyby nie dwaj leciwi panowie przy barze, bylibyśmy jedynymi klientami.

Zamówienie nie odbiega od miejscowego standartu: dwa razy macchiato, czyli kawa na jeden porządny łyk z odrobiną mleka. Kelnerka przynosi do tego dwie niewielkie karafki wody. - To raczej z powodu tradycji, macchiato wcale nie jest przecież taka mocna - uśmiecha się Marco.

Jest ubrany w lekką kurtkę, nienagannie uczesany, bardziej opalony niż kilka tygodni temu w Halle. Na stoliku kładzie telefon, na który zerka co kilka minut. Żona Franceska została w domu, Luca i Vittoria są w szkole i wkrótce trzeba je odebrać. Małżonka selekcjonera polskiej kadry jest w dziewiątym miesiącu ciąży. Pod koniec marca rodzina Bonittów powiększy się o kolejną pociechę. - Kiedyś z Franceską zapytaliśmy nasze dzieci, jakie imię im się najbardziej podoba. Zgodnie odpowiedziały: Elena, a więc tak nazwiemy ich siostrzyczkę - wyjawia Marco.(...)

Dziś trudno sobie wyobrazić światową siatkówkę bez Marco Bonitty, ale sam zainteresowany jest innego zdania. Wyraźnie szuka nowych wyzwań. - Trener siatkarski to zawód, który wykonuję z pasją, ale to nie jest całe moje życie - twierdzi. - Raczej nie można go uprawiać 30 lat. Przynajmniej ja tak uważam. Myślę, że jeszcze sześć, siedem lat mogę to robić, potem zajmę się czymś innym. Na przykład założę szkołę siatkówki dla dziewcząt. Mógłbym się też przyuczyć do bycia dyrektorem sportowym klubu. Siatkówka dała mi możliwość konfrontacji z samym sobą, zrozumienia siebie bardziej niż w normalnym życiu. Ale mógłbym robić także inne rzeczy. Oczywiście w świecie sportu, bo to on jest moim życiem. Nie konkretnie siatkówka. Na razie w Polsce bardzo mi się podoba. Muszę przyznać, że niektóre reguły życia są tu dużo lepsze niż w Italii. Na przykład niższe podatki. Również rozpoczęcie działalności gospodarczej w Polsce jest dosyć łatwe. Poza tym, podczas ostatnich podróży widziałem wiele miast, które mnie urzekły.

* Rafał Bała - Przegląd Sportowy