Od japońskich mistrzostw świata minęło już kilka tygodni. Kibice po oswojeniu się z sukcesem, coraz częściej zaczynają zastanawiać się, czy zdobycie przez naszych reprezentantów srebrnych medali to wyczyn jednostkowy, czy zapowiedź całej serii czekających nas sukcesów.
O tym i o kulisach pracy, która doprowadziła polską reprezentację do podium rozmawiamy z Alojzym Świderkiem – współtwórcą, obok Raula Lozano, oczekiwanego od 30 lat sukcesu.
Reprezentacja.net:
Jak to się stało, że duet Lozano – Świderek osiągnął taki sukces? Dlaczego poprzednim trenerom się to nie udawało?
Alojzy Świderek:
- Nie chciałbym absolutnie oceniać pracy poprzedników. Mogę jedynie powiedzieć o tym, co my robiliśmy, co nam się udało zmienić. A jest tego bardzo dużo. Pierwsza rzecz: zmieniły się zasady organizacyjne w tej reprezentacji, zmienił się regulamin, co najważniejsze zmianie uległa metodyka szkolenia, samego treningu. Są czytelne zasady. Wiadomo, co należy robić i dlaczego właśnie tak, a nie inaczej. W każdej chwili też analizujemy sytuację, żeby nie zbaczać z drogi, którą sobie wytyczyliśmy, od założonego pewnego „algorytmu”. Następna rzecz, która moim zdaniem zasadniczo się zmieniła to to, że zawodnicy są przekonani do tego, co razem robimy. Nie mają zastrzeżeń, co do słuszności stosowanych przez nas metod i wykonywanego przez nich treningu. I to jest bardzo dużo. Zawodnicy, którzy zdają sobie sprawę z tego, jakie są zasady, łatwiej się podporządkowują. Oni też chcą wyniku.
Czy bardziej chcą wyniku, gdyż wcześniej nic spektakularnego nie udało im się osiągnąć? Bo jako siatkarze mimo wielu lat grania nie byli dotąd spełnieni?
- Zauważmy, że wśród tej „12” trzech siatkarzy jest mistrzami świata juniorów Irka Mazura, o których kiedyś się mówiło, że jest to pokolenie, które zawojuje świat. Tymczasem zawodnicy z tamtej drużyny już się prawie wykruszyli. Zostało ich trzech może czterech. Ci, co zostali bardzo chcieli udowodnić, że w siatkówce mogą jeszcze do czegoś dojść. Następna dwójka to kolejni mistrzowie świata od Grzegorza Rysia: Wlazły i Winiarski. Oni dopiero wchodzą do gry. Uważam, że właśnie przez to zróżnicowanie ta reprezentacja ma ogromne możliwości. Jest trzon w postaci starszych zawodników, którzy przez lata nie mogli dojść do takiej formy, jaką prezentują obecnie – i której myślę szybko nie „wypuszczą”. Są wspomniani już młodzi, ale mamy także pokolenie „średniaków” - pod względem wieku oczywiście - jak Kadziewicz czy Pliński. Ci ostatni bardzo dobrze uzupełniają ten skład. Wszyscy ci ludzie mają ogromną chęć „ciągnięcia” tego dalej, zajścia jeszcze wyżej.
Czego im wcześniej brakowało?
- Żeby poczuć smak sukcesu i zrealizować się pod względem sportowym, trzeba zagrać w finale, półfinale wielkiej imprezy. My to już osiągnęliśmy. Uważam, że teraz ci chłopcy już nie odpuszczą, nie zrezygnują. Chociaż mają świadomość jak ciężka praca ich jeszcze czeka.
Co jeszcze jest do zrobienia? Mecz z Brazylią pokazuje, że jednak czegoś ciągle brakuje.
- Przede wszystkim bardzo bym chciał, żeby najpierw ustabilizować ten poziom, który już jest. Żeby ten nasz występ w mistrzostwach nie był pojedynczym „wyskokiem”. Chcę, abyśmy w przyszłym roku też grali w finałach. Żebyśmy na stałe zagościli w czołówce. A dopiero potem będziemy mogli zacząć mówić o tym, co zrobić, żeby było jeszcze lepiej. Żeby był ten złoty medal. Dlatego bardzo ważne jest utrzymanie poziomu przez tą reprezentację.
Wciąż brakuje nam trochę do Brazylii. Ale to już nie jest coś poza naszym zasięgiem. My o tym wiemy i zawodnicy o tym mówią. Dojście do tak wysokiej formy, jaką pokazali, musieli okupić ciężką pracą, cięższą od naszej. I tak jak Lozano powiedział, być może brakuje nam tej jednej godziny dziennie treningu więcej. Zresztą chłopcy po tym sukcesie zadeklarowali, że oni tego chcą.
Czyli to srebro dało im coś jeszcze poza sukcesem sportowym, mobilizację do tego, aby byli jeszcze lepsi?
- Oczywiście. Tylko to nie jest tak, że skoro jesteśmy drudzy na świecie to teraz może być już tylko lepiej. Poziom srebra trzeba utrzymać, a to nie jest takie proste. Może przecież zdarzyć się inne losowanie w jakimś turnieju. Może po drodze do podium przytrafić się dużo przeciwników równie silnych lub nawet silniejszych od nas. Możemy wygrywać z większością, ale w tym jednym decydującym meczu przegrać i nie wejść do półfinału. Taki obrót wypadków też trzeba brać pod uwagę. Następna rzecz – kontuzje. Czasem jedna czy dwie kontuzje w zespole sprawiają, że wszystko to, co się tak długo budowało, nagle się rozlatuje. Tak było w zeszłym roku z urazem Pawła Zagumnego. Czy choćby „wyskok” tych trzech, którzy później musieli „wypaść” z reprezentacji (w sezonie 2005, tuż przed mistrzostwami Europy, dyscyplinarnie z reprezentacji usunięci zostali: Andrzej Stelmach, Łukasz Kadziewicz i Krzysztof Ignaczak – przyp. redakcji). To się po prostu jak widać zdarza. To są tylko ludzie, nie roboty. W życiu wszystko się może zdarzyć, przypadki chodzą po ludziach.
Koniec części I.
Na drugą część wywiadu zapraszamy jutro.
*Z Alojzym Świderkiem rozmawiała Barbara Kuziemska – Reprezentacja.net
